Πέθανε ο Στέφανος Ληναίος σε ηλικία 98 ετών

«Έφυγε» από τη ζωή ο σπουδαίος Μεσσίνιος ηθοποιός, Στέφανος Ληναίος, σε ηλικία 98 ετών.

Τον Δεκέμβριο του 2024, το ζευγάρι βρέθηκε ξανά στο θεατρικό τους σπίτι, για να παρακολουθήσει την παράσταση «Θέλω να σου κρατάω το χέρι». Εκείνο το βράδυ, ο Τάσος Ιορδανίδης πήρε τον λόγο και απευθύνθηκε στο κοινό με συγκίνηση και ευγνωμοσύνη.

«Το 2020, μετά τον κορονοϊό, οι καλλιτέχνες βρεθήκαμε σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση. Και τότε εμφανίστηκαν δύο άνθρωποι που αποτελούν κομμάτι της ιστορίας του ελληνικού πολιτισμού. Ο Στέφανος Ληναίος και η Έλλη Φωτίου στάθηκαν δίπλα μας. Βρεθήκαμε, μιλήσαμε και από το 2021 ξεκινήσαμε εδώ, με το “Θέλω να σου κρατάω το χέρι”. Αυτό που βλέπετε σήμερα, αυτή η πορεία της παράστασης, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε αυτούς τους δύο ανθρώπους. Αυτός ο χώρος είναι το σπίτι τους και εμείς νιώθουμε πως μας άνοιξαν την πόρτα του».

Παράλληλα, ασχολήθηκε με την πολιτική, ως δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων (1986-1990) και βουλευτής (1989-1990), ενώ υπήρξε και γραμματέας Πολιτισμού του ΠΑΣΟΚ. Η παρουσία του εκεί είχε πάντα την επιθυμία για προσφορά. Ένα ιδιαίτερο στοιχείο της ζωής του υπήρξε το σκάκι. Το γνώρισε μικρός, στα χρόνια της κατοχής, και το κράτησε ως οδηγό. Όπως έλεγε: «Στο σκάκι χρωστάω πολλά. Με έμαθε να σκέπτομαι πριν πάρω αποφάσεις και να βλέπω τις συνέπειες».

Ο μεγάλος έρωτας της ζωής του

Η σχέση του με την Έλλη Φωτίου αποτελεί ένα από τα πιο όμορφα κεφάλαια της ζωής του. Η γνωριμία τους μοιάζει σαν σκηνή από ταινία. Το 1957, μια νεαρή κοπέλα ανεβαίνει τις σκάλες του θεάτρου Μουσούρη και ρωτά έναν κύριο πού μπορεί να βρει τον Στέφανο Ληναίο. Εκείνος διστάζει για μια στιγμή και απαντά: «Ο ίδιος». Αυτή η στιγμή στάθηκε η αρχή ενός μεγάλου έρωτα. «Μόλις την είδα, αμέσως έπαθα αυτό το “coup de foudre” που λέμε (κεραυνοβόλος έρωτας), καθώς ήταν αυτό που ζητούσα. Και η Έλλη βρήκε σε εμένα αυτό που ζητούσε, δηλαδή έναν άνθρωπο να φτιάξει τη ζωής της. Ήταν πολύ μικρή, όμως, μόλις 17 ετών».

Μαζί πορεύτηκαν για δεκαετίες, δημιουργώντας μια κοινή διαδρομή γεμάτη προσωπικές και επαγγελματικές επιτυχίες. Το κοινό τους αγάπησε, όχι μόνο για το ταλέντο τους, αλλά και για την αυθεντικότητα που εξέπεμπαν. Απέκτησαν δύο παιδιά, τη Μαργαρίτα και τον Αλέξη, και έφτιαξαν μια όμορφη οικογένεια.

Τη δυσάρεστη είδηση έκανε γνωστή η κόρη του καταξιωμένου ηθοποιού, Μαργαρίτα Μυτιληναίου κάνοντας μία συγκινητική ανάρτηση στο Facebook την Τετάρτη (22.04.2026). 

Από τη Μεσσήνη στην Αθήνα και το θέατρο

Ο Στέφανος Ληναίος (πραγματικό όνομα Διονύσης Μυτιληναίος), γεννήθηκε στις 6 Αυγούστου του 1928 στη Μεσσήνη Μεσσηνίας και το 1947 ανέβηκε στην Αθήνα, για να φοιτήσει στην Πάντειο, την οποία θα εγκαταλείψει για να βρεθεί, αμέσως μετά, στη Σχολή Θεάτρου Αθηνών. Η πρώτη του κίνηση, στην Αθήνα, ήταν να γραφτεί στον Μορφωτικό Σύλλογο «Αθήναιον», που είχε ιδρύσει ο εκδοτικός οίκος Ίκαρος και όπου δίδασκαν σημαντικοί καθηγητές και άνθρωποι του πνεύματος, διωγμένοι από τα πανεπιστήμια, όπως οι Παπανούτσος, Κακριδής, Δημαράς, Πολίτης κα. Θα αποφοιτήσει το 1951 από τη θεατρική σχολή και θα αρχίσει να εμφανίζεται σε αθηναϊκούς θιάσους.

Τα πρώτα του βήματα στο σινεμά

Το 1954 θα πάρει τον πρώτο σημαντικό ρόλο, παίζοντας στο έργο «Μάκβεθ», με τον θίασο του Δημήτρη Μυράτ και τον επόμενο χρόνο θα παίξει στον «Οθέλλο» και πάλι με τον σημαντικό δάσκαλο του θεάτρου. Χωρίς να αφήσει ποτέ το θεατρικό σανίδι, το 1955 θα κάνει και την πρώτη του εμφάνιση στην ηθογραφία «Το Οργανάκι του Αττίκ», σε σκηνοθεσία Φρίξου Ηλιάδη, δίπλα στην Σμαρούλα Γιούλη, τον Αλέκο Αλεξανδράκη και τον Στέλιο Βόκοβιτς. Δυο χρόνια μετά θα ξαναπαίξει στον «Μπάρμπα Γιάννη τον Κανατά» και πάλι σε σκηνοθεσία του Ηλιάδη.

Δίπλα στην Βασιλειάδου, τον Αυλωνίτη και την Αλίκη

Θα γίνει ευρύτερα γνωστός, αν και στο θέατρο ήδη έχει αρχίσει να κερδίζει την εκτίμηση ενός απαιτητικού κοινού, συμπρωταγωνιστώντας στην κλασική κωμωδία «Ο Θησαυρός του Μακαρίτη», με πρωταγωνιστικό ντουέτο τους ανεπανάληπτους Βασιλειάδου – Αυλωνίτη και κρατώντας τον ρόλο ενός λαϊκού νέου που αγαπά την τραγουδίστρια Άντζελα Ζήλια. Την ίδια χρονιά, το 1959, θα ευτυχίσει να παίξει και έναν χαρακτηριστικό ρόλο, αυτή τη φορά του «τσόγλαν μπόι» – θα είναι απόλυτα πειστικός – μιας καλής οικογένειας, στην κομεντί «Το Κλωτσοσκούφι», με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Αλέκο Αλεξανδράκη.

Οι συνταγματάρχες

Λίγο πριν από το πραξικόπημα του 1967 και την χούντα, όπου θα αποφασίσει να φύγει από την Ελλάδα μην αντέχοντας τους συνταγματάρχες, οι οποίοι θα τον καθαιρέσουν από γενικό γραμματέα του ΣΕΗ, λόγω πολιτικών φρονημάτων, θα προλάβει να πρωταγωνιστήσει στην καλοβαλμένη κομεντί «Μιας Πεντάρας Νιάτα» με τη σύζυγό του Έλλη Φωτίου, μια μεγάλη επιτυχία, που στηρίχθηκε στους σπιρτόζικους διαλόγους των Πρετεντέρη – Γιαλαμά και τις ερμηνείες των ηθοποιών.

Ποιος ήταν ο Στέφανος Ληναίος

Ο Στέφανος Ληναίος, του οποίου το πραγματικό όνομα ήταν  Διονύσιος Μυτιληναίος γεννήθηκε στη Μεσσήνη στις 6 Αυγούστου 1928.

Ήταν Έλληνας ηθοποιός, συγγραφέας, σκηνοθέτης και θεατρικός επιχειρηματίας ενώ ασχολήθηκε και με την πολιτική, ως μέλος του ΠΑΣΟΚ και βουλευτής Α΄ Αθηνών το διάστημα 1989 – 1990.

Ο Στέφανος Ληναίος αποφοίτησε από τη Σχολή Θεάτρου Αθηνών το 1951 και το 1969 από τη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου.

Την περίοδο 1954 – 1967 συνεργάσθηκε με περισσότερους από 20 θιάσους σε 100 θεατρικά έργα ενώ εμφανίστηκε σε 100 κινηματογραφικές ταινίες, ραδιοφωνικές εκπομπές και στην τηλεόραση.

Επίσης, από το 1970 σκηνοθέτησε και πήρε μέρος σε 50 θεατρικά έργα και σε πολλές ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές. Ο Στέφανος Ληναίος ήταν ο ιδρυτής του θιάσου Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο στο θέατρο Άλφα της Αθήνας. Έγραψε διηγήματα όπως «Μερικοί θάνατοι» και πολλές μελέτες μεταξύ των οποίων «Σύγχρονο θέατρο» και «TV μέσο Παιδείας», το οποίο λήφθηκε υπόψιν στην καθιέρωση της εκπαιδευτικής τηλεόρασης της ΕΡΤ. Επίσης, είχε διατελέσει γενικός γραμματέας του Συνδέσμου Ελλήνων Ηθοποιών το 1966-1967, οπότε παύθηκε από τη χούντα λόγω πολιτικών φρονημάτων. Ήταν σύμβουλος της Πανελλήνιας Ένωσης Ελευθέρου Θεάτρου από το 1975 και του Ελληνικού Κέντρου Θεάτρου από το 1977 και μέλος του Σωματείου Βρετανών Ηθοποιών.