Ολυμπιακός: Συγκλονιστική πρόκριση με το μεγαλείο σου να μην έχει τελειωμό

Ο Ολυμπιακός συνεχίζει να κλείνει τα αυτιά στις πρόωρες κριτικές και να απαντά όπως γνωρίζει διαχρονικά: με τίτλους, νίκες και ευρωπαϊκές προκρίσεις απέναντι στον ανταγωνισμό. Το ημερολόγιο γράφει 2026, ο σύλλογος συμπληρώνει 101 χρόνια ιστορίας, μετρά 84 τίτλους στο ποδόσφαιρο, έχει ήδη σηκώσει ευρωπαϊκό τρόπαιο και, παρ’ όλα αυτά, μοιάζει σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα στη δημόσια συζήτηση γύρω από αυτόν. Οι πρόχειρες κρίσεις παραμένουν το αγαπημένο σπορ του ελληνικού ποδοσφαιρικού περιβάλλοντος, φίλων και αντιπάλων.

Ζούμε ακόμη σε μια ποδοσφαιρική πραγματικότητα όπου η πρώτη, η δεύτερη ή η έβδομη αγωνιστική αρκεί για να βγουν οριστικά συμπεράσματα. Κρίσεις του Αυγούστου, του Οκτωβρίου ή του Δεκεμβρίου, βασισμένες σε ελλιπή δεδομένα, στιγμιαίο συναίσθημα και τη διαχρονική έφεση στην καφενειακή ισοπέδωση. Η υπομονή, το πλάνο, η πίστη, η προετοιμασία και η σταθερή φιλοσοφία παραμένουν ξένες έννοιες σε ένα ποδόσφαιρο που ιστορικά δεν στηρίχθηκε ποτέ σε στέρεες βάσεις, ούτε εντός γηπέδου ούτε εκτός.

Κι όμως, αυτός ο Ολυμπιακός, του Τζολάκη, του Ρέτσου, του Μουζακίτη, του Έσε, του Ροντινέι, του Μαρτίνς, του Ποντένσε, του Ταρέμι και του Ελ Κααμπί, αυτός ο Ολυμπιακός του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ και του Βαγγέλη Μαρινάκη, συνεχίζει να μην επηρεάζεται από κριτικές, έδρες ή ονόματα. Ο νταμπλούχος Ελλάδας και Κυπελλούχος Ευρώπης πριν από δύο χρόνια, μοιάζει με ποδοσφαιρικό «τέρας» που το ελληνικό κοινό δεν έχει συνηθίσει να βλέπει και που, μοιραία, θα χρειαστεί χρόνο για να γίνει αποδεκτό.

Στη «Γιόχαν Κρόιφ Αρένα», απέναντι σε έναν τετράκις πρωταθλητή Ευρώπης, σε ένα από τα πιο βαριά brand names του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, ο Ολυμπιακός δεν έκανε τίποτα εξεζητημένο. Έπαιξε ένα απολύτως κλασικό παιχνίδι εποχής Μεντιλίμπαρ.

Με πλάνο, πειθαρχία, ένταση και αποτελεσματικότητα, είπε στον Άγιαξ «δύο γκολ και καληνύχτα» και πήρε την πρόκριση στην επόμενη φάση του Champions League, εκεί όπου η πίεση και το διακύβευμα είναι στο κόκκινο.

Η πρόκριση αυτή ήρθε με 11 βαθμούς, με τρεις συνεχόμενες νίκες στο φινάλε, όταν η μπάλα «έκαιγε». Με νίκη σε έδρα ειδικών συνθηκών, με νίκη απέναντι σε ομάδα που ενάμιση χρόνο πριν σάρωνε αήττητη τη Bundesliga και με νίκη μπροστά σε 50.000 Ολλανδούς σε παιχνίδι δίχως αύριο. Ο Ολυμπιακός ολοκλήρωσε την πρώτη League Phase Champions League της ιστορίας του στην 18η θέση, με 3 νίκες, 2 ισοπαλίες και 10 γκολ, σε μια βαθμολογία όπου από την οκτάδα έως την 24η θέση όλα κρίθηκαν στις λεπτομέρειες.

Στο τέλος της διαδρομής, έμειναν εκτός τρεις πρωταθλητές Ευρώπης και ισχυρές ομάδες από τα κορυφαία πρωταθλήματα. Η Νάπολι, η Μαρσέιγ, η Αϊντχόφεν, η Άιντραχτ, η Μπιλμπάο και η Βιγιαρεάλ. Και ο Ολυμπιακός, πανηγυρίζοντας μια ακόμη ιστορική πρόκριση, το έκανε ξανά απέναντι στον «αγαπημένο» του Άγιαξ, αυτή τη φορά για πρώτη φορά επί ολλανδικού εδάφους, στην έβδομη επίσκεψή του εκεί.

Με επαγγελματισμό, κυνικότητα, ποδοσφαιρικό τσαμπουκά, άμυνες αυτοθυσίας και γκολ ποιότητας, ο Ολυμπιακός πέρασε στα νοκ άουτ της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης. Και το ερώτημα παραμένει, όσο κι αν κάποιοι επιμένουν να το αποφεύγουν: τελικά, ο Ολυμπιακός είναι ομάδα Champions League ή όχι;

Η τελική βαθμολογία της League Phase

Ολοκληρώθηκε το βράδυ της Τετάρτης (28/01) η αγωνιστική δράση της League Phase του Champions League, με 18 αναμετρήσεις να διεξάγονται παράλληλα και να γίνονται γνωστές τόσο οι ομάδες που εξασφάλισαν την πρόκριση στους 16, όσο και εκείνες που θα διεκδικήσουν την παρουσία τους μέσω των playoffs.

Ο αντίπαλος των Πειραιωτών στην φάση των playoffs του Champions League θα είναι είτε η Αταλάντα είτε η Λεβερκούζεν, με την κλήρωση να πραγματοποιείται την Παρασκευή 30 Ιανουαρίου, στη 13:00.

Βαρύ το κλίμα παρά την πρόκριση

Ωστόσο, σε ένα διήμερο που κανονικά θα έπρεπε να ασχολούμαστε μόνο με τα ασήμαντα της ζωής και να πανηγυρίζουμε τις ευρωπαϊκές επιτυχίες των ελληνικών ομάδων, η πραγματικότητα επανήλθε βίαια. Μπροστά σε τραγωδίες που παγώνουν το αίμα, το ποδόσφαιρο υποχωρεί αναγκαστικά σε δεύτερο πλάνο και λειτουργεί απλώς ως ένας στιγμιαίος αντιπερισπασμός. Οι σκέψεις επιστρέφουν εκεί όπου πάντα καταλήγουν: πόσα ταξίδια, πόσοι άνθρωποι, πόσες ζωές που δεν γύρισαν ποτέ. Μια σκέψη και μια ευχή μένουν μόνο. Όσοι φεύγουν, τόσοι να επιστρέφουν.

Σύσσωμη η ελληνική κοινωνία παραμένει συγκλονισμένη μετά από αυτό την ανείπωτη τραγωδία και ο αθλητικός και πολιτικός κόσμος εκφράζουν τη στήριξή τους στην οικογένεια των ασπρόμαυρων, ενώ ο κόσμος του «Δικεφάλου του Βορρά» θέλει με κάθε τρόπο να δείξει τη στήριξή του στις οικογένειες των θυμάτων.

Έγιναν πρώτο θέμα χωρίς να το ζητήσουν ποτέ. Το μόνο που ήθελαν ήταν να είναι για λίγο με την άλλη οικογένεια στην κερκίδα. Και τι έμεινε τελικά; Θα σου πω…

Το κασκόλ να μην ξεχάσω, μια αλλαξιά στο σακίδιο, μπόλικη αδρεναλίνη και φύγαμε! Ταξίδι για το πάθος, ταξίδι για την ακατανίκητη επιθυμία να είσαι κοντά στην ομάδα σου σε ολόκληρη τη Γη αν είναι δυνατόν και με κάθε μέσο κιόλας και με τα πόδια φίλε μου αν χρειαστεί.

Είναι και εκείνη η φωνή της μητέρας ή του πατέρα στο κλείσιμο της πόρτας -που ρε γαμώτο μου μπορεί να είναι η τελευταία φορά που θα την ακούσεις- να σου λέει: “Να προσέχεις εκεί στα γήπεδα που τρέχεις”.

Δόλια μάνα πού να ξέρες τι σε περιμένει…

Η μπαμπεσιά του θανάτου, όμως, δεν κοιτάζει ηλικίες, στιγμές, παρόν, μέλλον, γήπεδο και αγάπη. Τίποτα! Ένα καταραμένο “τσακ” είναι. Τόσο μικρό και τόσο τεράστια αρκετό για να τελειώσει ζωές, άλλες να τις διαλύσει, να κλείσει σπίτια και να προκαλέσει ορυμαγδό.

Και στο τέλος τι μένει; Θα σου πω. Η ανάμνηση και μια μανούλα να μετράει αντίστροφα για να πάει να βρει το παιδί της.

Έτσι και οι επτά. Τι έκαναν; Μπήκαν σε ένα αυτοκίνητο για να πάνε να δουν την ομάδα τους. Ρομαντικά πράγματα. Μια εκδρομή ήταν βουτηγμένη μέσα στην αγάπη και στην λατρεία, μετατράπηκε σε συντρίμμια, βουτήχτηκε στο αίμα και άφησε μια κοινωνία να παρακολουθεί βουβή τις εξελίξεις.

Πού να φανταστούν οι άτυχοι ότι μερικές ώρες μετά το “ξεκινάμε” οι ομοϊδεάτες τους πίσω στην πατρίδα θα τους άναβαν φαναράκια και θα άφηναν λουλούδια στα τουρνικέ της Τούμπας; Ότι ο προπονητής που λάτρεψαν θα μιλούσε συντετριμμένος για εκείνους και πως όλο το οπαδικό κίνημα σε Ελλάδα και Ευρώπη θα ενωνόταν για χατίρι τους; Άλλα είχαν στο μυαλό τους τα παιδιά.

Να είναι εκείνοι οι άγνωστοι που γίνονται ένα στην κερκίδα με άλλους άγνωστους και όλοι μαζί για 90 λεπτά είναι οικογένεια. Οι συμμαχητές που ωθούν την ομάδα στη δόξα, αυτοί που στη νίκη θα επιστρέψουν πετώντας στο σπίτι και ξεκούραστοι, εκείνοι που στην ήττα καταρρακωμένοι την επόμενη ημέρα θα οργανώσουν το επόμενο ταξίδι για την ΠΑΟΚάρα. Αυτό ήθελαν.