Νέα εποχή της θεραπείας της παχυσαρκίας: Το χάπι έρχεται στην Ελλάδα το 2026

Μια νέα φάση στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας διαμορφώνεται διεθνώς και αναμένεται να φτάσει και στην Ελλάδα μέσα στο 2026, με την κυκλοφορία φαρμάκων ημερήσιας χορήγησης σε μορφή χαπιού. Οι εξελίξεις δεν περιορίζονται μόνο στην απώλεια βάρους, αλλά επεκτείνονται στη συνολική διαχείριση σοβαρών καρδιομεταβολικών νοσημάτων που συνδέονται με την παχυσαρκία. Παρά τον ενθουσιασμό, οι ειδικοί επιμένουν ότι η ασφάλεια και η ιατρική καθοδήγηση παραμένουν αδιαπραγμάτευτες προτεραιότητες.

Η καθηγήτρια Παθολογίας–Ενδοκρινολογίας του ΕΚΠΑ, Βάια Λαμπαδιάρη, εξηγεί ότι η από του στόματος μορφή της σεμαγλουτίδης έχει ήδη λάβει έγκριση από τον FDA και αναμένεται να διατεθεί στην αμερικανική αγορά, ενώ για την Ευρώπη η έγκριση από τον European Medicines Agency τοποθετείται χρονικά στα τέλη του 2026 ή στις αρχές του 2027. Η χορήγηση θα γίνεται μία φορά ημερησίως, με σταδιακή αύξηση της δόσης. Αντίστοιχα, το orfoglipron, επίσης αγωνιστής GLP-1, αναμένεται να ακολουθήσει. Οι μελέτες δείχνουν σημαντική απώλεια βάρους, με το χάπι να επιτυγχάνει κατά μέσο όρο περίπου 13% μείωση, ελαφρώς χαμηλότερη από την ενέσιμη μορφή, ενώ το orfoglipron κινείται σε αντίστοιχα επίπεδα αποτελεσματικότητας.

Το πλεονέκτημα της από του στόματος χορήγησης δεν είναι μόνο πρακτικό αλλά και ψυχολογικό. Όπως επισημαίνει ο παθολόγος–διαβητολόγος Ευάγγελος Φουστέρης, η δυνατότητα λήψης χαπιού εκτιμάται ότι θα αυξήσει τη συμμόρφωση στη θεραπεία και θα διευρύνει τη δεξαμενή ασθενών που θα αναζητήσουν ιατρική βοήθεια, ιδιαίτερα σε πρώιμα στάδια της νόσου. Ωστόσο, προειδοποιεί ότι η ευκολότερη πρόσβαση δεν πρέπει να μετατραπεί σε ανεξέλεγκτη χρήση. Η συνταγογράφηση οφείλει να παραμείνει τεκμηριωμένη, εξατομικευμένη και ενταγμένη σε συνολικό θεραπευτικό πλάνο.

Στο ίδιο μήκος κύματος, η ιατρός–βιοπαθολόγος Μαρία Ψωμά τονίζει ότι τα φάρμακα αυτά δεν αποτελούν «αισθητικό εργαλείο», αλλά θεραπεία για χρόνια νόσο. Ο μηχανισμός τους μειώνει την όρεξη και βελτιώνει τον γλυκαιμικό έλεγχο, χωρίς όμως να διασφαλίζει τη διατήρηση της μυϊκής μάζας. Η επαρκής πρόσληψη πρωτεΐνης και η άσκηση με αντιστάσεις είναι κρίσιμες προϋποθέσεις ώστε να αποφευχθεί η απώλεια άλιπης μάζας και οι μεταβολικές επιπτώσεις. Η φαρμακευτική αγωγή λειτουργεί επικουρικά και δεν υποκαθιστά τον υγιεινό τρόπο ζωής.

Παράλληλα, νέα ενέσιμα σκευάσματα, όπως η ρετατρουτίδη, εμφανίζουν σε κλινικές μελέτες απώλεια βάρους που προσεγγίζει το 27%, ενώ βρίσκονται υπό ανάπτυξη και άλλες συνδυαστικές θεραπείες. Η αυξανόμενη αποτελεσματικότητα μεταφράζεται όχι μόνο σε μείωση κιλών αλλά και σε βελτίωση «σκληρών» κλινικών δεικτών. Στη μελέτη SELECT, η σεμαγλουτίδη σε δόση 2,4 mg κατέγραψε 20% μείωση του κινδύνου εμφράγματος, εγκεφαλικού και καρδιαγγειακού θανάτου, στοιχείο που μετατοπίζει τη συζήτηση από την αισθητική στη σοβαρή πρόληψη.

Το προφίλ ασφάλειας των αγωνιστών GLP-1 θεωρείται σχετικά καλά τεκμηριωμένο, με συχνότερες ανεπιθύμητες ενέργειες γαστρεντερικού τύπου. Υπάρχουν όμως σαφείς αντενδείξεις και σπάνιες αλλά σοβαρές επιπλοκές, ενώ τα μακροχρόνια δεδομένα πέραν της πενταετίας παραμένουν περιορισμένα. Οι ειδικοί συγκλίνουν ότι οι θεραπείες αυτές πιθανότατα θα αποτελέσουν χρόνια αγωγή για ασθενείς με ΔΜΣ ≥30 ή ≥27 με συννοσηρότητες, υπό στενή ιατρική παρακολούθηση.

Η ουσία είναι σαφής. Βρισκόμαστε μπροστά σε ουσιαστική πρόοδο που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε ύφεση πολλαπλών καρδιομεταβολικών διαταραχών, σε αυτό που περιγράφεται πλέον ως «cardiometabolic remission». Δεν πρόκειται όμως για οριστική ίαση. Η παχυσαρκία παραμένει χρόνια, υποτροπιάζουσα νόσος. Τα φάρμακα μπορούν να αλλάξουν το τοπίο, όχι όμως να αντικαταστήσουν τη συστηματική ιατρική παρακολούθηση, τη σωστή διατροφή και την άσκηση.