Ντιέγκο Μαραντόνα: Ένας χρόνος χωρίς τον «Θεό του ποδοσφαίρου»

Εκ των διασημότερων Αργεντινών της Ιστορίας και κορυφαίος ποδοσφαιριστής της γενιάς του, ο «Ντιεγκίτο» βρέθηκε νεκρός στις 25 Νοεμβρίου 2020, στο σπίτι όπου διέμενε σε ένα προάστιο του Μπουένος Αϊρες.

Στα 60 χρόνια της ζωής του, ο Μαραντόνα, κατάφερε να γίνει ίνδαλμα για τους περισσότερους πιτσιρικάδες και είδωλο για τους περισσότερους ποδοσφαιρόφιλους. Ωστόσο, η σημαντικότερη προσφορά του στην ανθρωπότητα, είναι τα διαρκή μηνύματα που εξέπεμπε, σχετικά με την φθορά και την καταστροφή που προκαλεί η χρήση ναρκωτικών ουσιών. Αυτή άλλωστε, είναι και επί της ουσίας, η αιτία θανάτου του, καθώς η κατάχρηση τέτοιων ουσιών και αλκοόλ, δημιούργησαν ανεπανόρθωτες βλάβες στην υγεία του.

«Ο Ντιέγκο ζει», «Αιώνιο 10», «D1OS», «Ντιέγκο σ΄ευχαριστούμε», είναι οι συνηθέστερες φράσεις που συνοδεύουν τις εικόνες του διάσημου Αργεντινού, με τον Ντιέγκο να φιλά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986, αλλά και να απεικονίζεται με φτερά αγγέλου, ως προστάτης με φωτοστέφανο και σκήπτρο, σημειώνοντας το γκολ του «χέρι του Θεού» εναντίον της Αγγλίας στο Μουντιάλ του 1986, ως παιδί, έφηβος, καταξιωμένος ποδοσφαιριστής, γενειοφόρος στα πενήντα του…

Έναν χρόνο μετά τον θάνατο του Μαραντόνα, οι εργατικές γειτονιές του Μπουένος Αϊρες και ιδιαίτερα η Λα Μπόκα, παραμένουν γεμάτες με τοιχογραφίες -αρκετές εκ των οποίων γιγαντιαίων διαστάσεων- που κοσμούν τους τοίχους των κατοικιών. Κάποιες εξ’ αυτών κατασκευάσθηκαν πριν τον θάνατό του και άλλες αργότερα, όμως όλες απαθανατίζουν τον «Pibe de oro».

«Είναι ένα είδωλο που έχει φύγει τώρα. Δεν μπορούσαν να του φτιάξουν άγαλμα όσο ζούσε, οπότε του φτιάχνουν τοιχογραφίες, οι οποίες θα πολλαπλασιασθούν», εκτιμά ο 57χρονος θαυμαστής του Μαραντόνα, Σέρχιο, μιλώντας μπροστά σε μία τοιχογραφία που δείχνει τον Μαραντόνα σε διαφορετικές ηλικίες της ζωής του.

Ο Μαραντόνα είναι παντού… Οπως στις οθόνες, με μια σειρά εννέα επεισοδίων της Amazon «Sueno bendito» (σ.σ. ευλογημένο όνειρο) που αναφέρεται στην ζωή του, αλλά και σύντομα στο Star + (Disney) με το δίωρο ντοκιμαντέρ «Mas alla de Diego», που θα προβληθεί σε τρία μέρη.

Και φυσικά στα γήπεδα, με πλήθος αφιερωμάτων στις 30 Οκτωβρίου (σ.σ. ημέρα των γενεθλίων του), όταν οι αγώνες σταμάτησαν στο 10ο λεπτό για ένα λεπτό αποθέωσης, ενώ έγινε προβολή εικόνων ή του ολογράμματος του Μαραντόνα. Στο ίδιο πλαίσιο, διεξήχθη ένας αγώνας φιλανθρωπικού χαρακτήρα, με μεγάλες «δόξες» της «αλμπισελέστε» του 1986, ενώ στις 14 Δεκεμβρίου, θα φιλοξενηθεί στο Ριάντ το «Κύπελλο Μαραντόνα», με την ανάμετρηση της Μπαρτσελόνα και της Μπόκα Τζούνιορς.

Ο Μαραντόνα, δεν… λείπει ούτε από τους δρόμους και την καθημερινότητα των Αργεντινών. Μνημεία εγκαινιάζονται διαρκώς, όπως συνέβη στο Σαντιάγο ντελ Εστέρο (στα βόρεια της Αργεντινής) με ένα χάλκινο άγαλμα ύψους πέντε μέτρων, αλλά και στην Σάντα Κλάρα ντελ Μαρ (στο νότιο τμήμα της χώρας) με μια τσιμεντένια κατασκευή 13 μέτρων που αναπαριστά τον Μαραντόνα να κάνει «κόλπα» με την μπάλα στο κεφάλι.

Μάλιστα, αυτήν την εβδομάδα και κατά την διάρκεια της «Ημέρας της Μαχητικότητας» που συγκέντρωσε πολλές χιλιάδες διαδηλωτές για την υποστήριξη της κεντροαριστερής περονιστικής κυβέρνησης, στα μπλουζάκια που πωλούνταν στα περίπτερα των συνδικάτων, κυριαρχούσαν τρία πρόσωπα. Ο Περόν (σ.σ. αρχηγός του κράτους το 1946-55 και μετά το διάστημα 1973-74), η σύζυγός του, Εβίτα και ο Μαραντόνα, ο οποίος δεν έκρυψε ποτέ τις «περονιστικές» του προτιμήσεις.

Σε κάθε περίπτωση, ο Μαραντόνα θα είναι για πάντα «ένας Θεός λίγο πιο βρώμικος, ο πιο ανθρώπινος από όλους τους θεούς», όπως χαρακτηριστικά έγραψε ο σπουδαίος λογοτέχνης της Λατινικής Αμερικής, Εντουάρντο Γκαλεάνο, αλλά και «ένας ήρωας με πολλές ατέλειες», σύμφωνα με τον Αργεντινό ιστορικό, Φελίπε Πίνια.

Ο Χουάν Πάμπλο Μέντες, επί σειρά ετών συντάκτης της κορυφαίας αθλητικής εφημερίδας στην Αργεντινή, της «Ole», εξηγεί στη «Ν» όσα σημαίνει η απώλεια του Μαραντόνα και σχολιάζει τις τελευταίες του στιγμές.

«Πέρασε ένας χρόνος από τον θάνατο του Ντιέγκο. Από την ημέρα που ολόκληρη η Αργεντινή συγκλονίστηκε από μια είδηση που όλοι περίμεναν κάποια στιγμή αλλά κανείς δεν ήθελε να πιστέψει, κανείς δεν ήθελε να έρθει αντιμέτωπος με αυτή. Στη τελευταία του δημόσια εμφάνιση, την ημέρα των 60ων του γενεθλίων, η εικόνα του δημιουργούσε μόνο στεναχώρια. Μετά βίας περπατούσε, δεν μπορούσε να κουνήσει κανένα από τα χέρια του και πολύ δύσκολα μπορούσες να καταλάβει όσα προσπαθούσε να πει.

Το αγαπημένο μας »10άρι», όμως, είχε κατά το παρελθόν ντριμπλάρει πολλές φορές τον θάνατο, έτσι πιστεύαμε πως θα γίνει και τώρα. Ακόμη και στις πιο δύσκολες καταστάσεις έβγαινε νικητής, όπως για παράδειγμα το 2000, όταν νοσηλεύθηκε σε κρίσιμη κατάσταση μετά από υπερβολική δόση κοκαΐνης. Το τέλος του ήταν πολύ λυπηρό και είναι λογικό η Αργεντινή να πενθεί ακόμη την απώλειά του. Ποτέ ξανά η χώρα δεν πήρε τόσο μεγάλη χαρά όσο με την κατάκτηση του Μουντιάλ το 1986, στο οποίο μας οδήγησε ο Ντιέγκο.

Ήταν ο τελευταίος που μας έδωσε τόσα χαμόγελα και κανείς άλλος στην ιστορία του ποδοσφαίρου δεν μπόρεσε να είναι τόσο καθοριστικός στην κατάκτηση ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου όσο εκείνος. Ξεκίνησε από μια μικρή και φτωχή γωνιά της Αργεντινής και έφτασε μέχρι την κορυφή του κόσμου. Η μία πλευρά του χαρακτήρα του, τον βοήθησε σε αυτό και η άλλη, η πιο ευαίσθητη τον οδήγησε στον εθισμό και τις καταχρήσεις, όπου ήταν και η αρχή του τέλος για την ζωή του».

Αυτοί που τον λατρεύουν κι οι άλλοι που τον περιφρονούν

Ένας χρόνος δίχως Θεό! Κι οι πιστοί σε ολόκληρο τον κόσμο θυμούνται, προσκυνούν στο εικονοστάσι τους και μονολογούν κάτι σαν προσευχή: «Ένας ήταν ο Ντιέγκο»… Κι είναι κι εκείνοι, που στη ζυγαριά τους τα ελαττώματα και τα πάθη του Μαραντόνα βαραίνουν περισσότερο και τον λυπούνται και τον οικτίρουν!
Ο Μαραντόνα πέθανε, ο Πελέ έχει γεράσει αναπόδραστα κι ο Μέσι με τον Ρονάλντο ήδη έχουν αρχίσει να νοιώθουν το χιόνι των χρόνων να βαραίνει τον καλπασμό τους. Ο θρόνος λοιπόν είναι άδειος… Για την ώρα.
Σήμερα, ένα χρόνο μετά την εκδημία του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα  του Θεού με τα ανθρώπινα πάθη, ο ποδοσφαιρικός κόσμος – και ιδιαίτερα αυτός της πατρίδας του της Αργεντινής- τιμά την μνήμη του. Και δεν είναι μοναχά η Αργεντινή!

Ο Μαραντόνα είναι παντού!/ copyright AP PHOTOS
Ο Μαραντόνα είναι παντού!/ copyright AP PHOTOS

Στη Νάπολι που ακόμα πολλοί ορκίζονται ότι βλέπουν τον Μαραντόνα στα σοκάκια της πόλης να τριγυρνά, είναι έτοιμα προς αποκάλυψη δύο αγάλματα. Άλλωστε οι Ναπολιτάνοι πλάι στη Μαντόνα τους έχουν ευλαβικά τοποθετήσει τον Μαραντόνα τους.
Και μπορεί να έχουν κυλήσει σαν χείμαρρος 30 χρόνια από τότε που ο Μαραντόνα δίδαξε πρωταθλητισμό στην Ιταλία, όμως οι Ναπολιτάνοι δεν ξεχνούν.

Το όνομά του είναι κεντημένο σε πουκάμισα, είναι γκράφιτι στους τοίχους και χτυπημένο σαν τατουάζ στις καρδιές των ανθρώπων, που πολλοί από αυτούς ήταν τότε αγέννητοι και δεν τον έχουν δει καν να παίζει! Η πόλη της Νάπολι είναι «Μαραντόνα» κι ο Μαραντόνα βρίσκεται παντού! Και μην ξεχνάμε ότι η ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης έπειτα από πολλά χρόνια βρίσκεται στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα και η κατάκτηση του τίτλου θα ήταν για τους Ναπολιτάνους ένα ακόμα θαύμα του Θεού Μαραντόνα!

Στην πλάτη Μέσι, αλλά στο βλέμμα Μαραντόνα./ copyright AP PHOTOS
Στην πλάτη Μέσι, αλλά στο βλέμμα Μαραντόνα./ copyright AP PHOTOS

Δέος στην Αργεντινή

Η ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Αργεντινής σε μια δήλωση δια του εκπροσώπου της ήταν ξεκάθαρη: «Θα μας λείπεις για το υπόλοιπο της ζωής μας». Πραγματικά!

Ο Λιονέλ Μέσι, ένα χρόνο μετά την απώλεια του Ντιεγκίτο, μίλησε για τον «Pibe de Oro» με νοσταλγία: «Φαίνεται σαν να ήταν χθες. Έχω ένα περίεργο συναίσθημα», είπε ο Μέσι. «Αισθάνομαι απίστευτα που έχει ήδη περάσει ένας χρόνος χωρίς τον Ντιέγκο. Η Αργεντινή είναι ξανά πρωταθλήτρια του Κόπα Αμέρικα μετά τόσα χρόνια και πάντα σκέφτεσαι ότι κάποια στιγμή, θα ξαναδώ τον Ντιέγκο στην τηλεόραση, να μιλάει κουνώντας τα χέρια του και να λέει τη γνώμη του για κάτι. Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που έφυγε από τη ζωή και μοιάζει σαν να ‘ναι χθες. Θυμάμαι πάντα τις καλύτερες αναμνήσεις που μοιραστήκαμε, αυτές που είχα την τύχη να ζήσω μαζί του»…

Οι μικροί «μαθαίνουν» μπάλα υπό τη σκέπη του Ντιεγκίτο. / copyright AP PHOTOS
Οι μικροί «μαθαίνουν» μπάλα υπό τη σκέπη του Ντιεγκίτο. / copyright AP PHOTOS


Στην Αργεντινή θα τηρηθεί ενός λεπτού σιγή και οι παίκτες των ομάδων θα σχηματίσουν το «10» στον αγωνιστικό χώρο. Στην παραγκούπολη του  Μπουένος Άιρες όπου πρωτοαντίκρισε τη μπάλα ο Ντιεγκίτο, θα γίνουν εκδηλώσεις μνήμης.
Γιατί έτσι γίνεται πάντα: όσο οι Θεοί είναι ζωντανοί οι άνθρωποι παλεύουν να τους σταυρώσουν και μόλις το πετύχουν τους προσκυνούν…

Και όλοι, μα όλοι στην Αργεντινή νοιώθουν ότι ο Μαραντόνα δεν έχει «φύγει» κι ούτε ποτέ θα «φύγει».

Ο Μπιλάρδο τον περιμένει…

Να, ο Κάρλος Μπιλάρδο, ο προπονητής της Εθνικής Αργεντινής που ύψωσε τον Χρυσό Κορμό το 1986 ακόμα πιστεύει ότι ο Ντιέγκο ζει! Ο εμβληματικός προπονητής των Μπιανκοσελέστε μάλιστα αναρωτιέται που βρίσκεται ο Μαραντόνα, όταν βλέπει στην τηλεόραση πανό ή σημαίες με την προσωπογραφία του αγαπημένου παίκτη του… Η αλήθεια είναι ότι οι οικείοι του του έχουν αποκρύψει τον θάνατο του Ντιεγκίτο γιατί η υγεία του δεν σηκώνει συγκινήσεις, αλλά… Αλλά όλοι όσοι λάτρευαν τον Μαραντόνα ζουν με την ψευδαίσθηση ότι κάποια στιγμή, κάπου σε ένα γήπεδο θα βγει και θα κάνει ό,τι μαγικό τον έστειλε στην αθανασία.

Copyright AP PHOTOS
Copyright AP PHOTOS

Ο ανθρώπινος θάνατος ενός Θεού

Ο Ντιέγκο Μαραντόνα πέθανε ακριβώς πριν από έναν χρόνο και η νεκροψία έδειξε ότι αιτία θανάτου του ήταν «…οξύ πνευμονικό οίδημα, που σχετίζεται με την επιδείνωση της χρόνιας καρδιακής ανεπάρκειας απ’ την οποία έπασχε. Επιπλέον, εντοπίστηκαν ίχνη πιθανής κίρρωσης του ήπατος, όπως επίσης και ρήξη επτά κυψελίδων στους πνεύμονες καθώς και οξεία νεφρική σωληνωτή νέκρωση».

Τα ρεπορτάζ εκείνων των ημερών παρουσίαζαν μια άλλη πτυχή από το πολύπτυχο της ζωής του Μαραντόνα που είχε να κάνει με το βιολογικό του τέλος: Η ιταλική εφημερίδα «Corriere della Sera» με ένα αποκαλυπτικό ρεπορτάζ «αφηγείται» την ιστορία του τελευταίου δωματίου που φιλοξένησε τον Μαραντόνα, σε ένα σπίτι στην πλούσια γειτονιά του Σαν Αντρές.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η εφημερίδα «στη διάρκεια της ζωής του, ο Μαραντόνα διέθετε δεκάδες πολυτελή σπίτια, αλλά την ώρα του θανάτου του δεν ήταν καν σε ένα πραγματικό δωμάτιο»… Το δημοσίευμα αναφέρει σχετικά με τον χώρο όπου ο Μαραντόνα προσπαθούσε να αναρρώσει από το τελευταίο σοβαρό χειρουργείο στο οποίο υποβλήθηκε αλλά και για τη μάχη που έδινε με την κατάθλιψη: «Ένα μαύρο διπλό στρώμα, χωρίς σεντόνια, με μια τηλεόραση αναποδογυρισμένη. Τα παράθυρα χωρίς παραθυρόφυλλα, μια μικρή κουζίνα και ένα κουτί με σάντουιτς μισοφαγωμένα. Κενά ράφια και χάρτινες σακούλες γεμάτες στο πάτωμα, δίπλα σε πλαστικές σακούλες με προσωπικά αντικείμενα.

Ο Θεός είχε τα ελαττώματά του./copyright AP PHOTOS

Τίποτα δεν μοιάζει με νοσοκομειακή φροντίδα στο σπίτι. Χωρίς απινιδωτή, χωρίς φιάλες οξυγόνου. Τίποτα που να μπορεί να βοηθήσει έναν ασθενή που βρισκόταν σε σοβαρή κατάσταση. Δεν μπορούσε να φροντίσει τον εαυτό του, κοιμόταν, όταν ο πόνος και η κατάθλιψη του επέτρεπαν να ξεκουραστεί, στο δωμάτιο που χρησιμοποιείται για μπιλιάρδο, σε ένα ισόγειο. Τακτοποιημένο όμορφα, δίπλα σε μια χημική τουαλέτα και μια μικρή κουζίνα. Ο μεγαλύτερος παίκτης στον κόσμο πέθανε σε ένα δωμάτιο παιχνιδιών»!

Πάθη και ελαττώματα σκληρά…

Και ο μεγαλύτερος παίκτης στον κόσμο μπορεί να λατρευόταν και να λατρεύεται σαν Θεός, όμως είχε ελαττώματα που του τρόχιζαν την αγιοσύνη. Να, πρόσφατα, μόλις στις 21 του Νοέμβρη κυκλοφόρησε η είδηση πως η Μέιβις Άλβαρες, πρώην συντρόφου του Ντιέγκο Μαραντόνα, υποστήριξε ότι ο θρύλος του ποδοσφαίρου τη βίασε όταν εκείνη ήταν μόλις 16 ετών. «Ο Μαραντόνα μού έκλεισε το στόμα για να μη φωνάξω, να μην πω τίποτα και με βίασε. Η μαμά μου είχε έρθει να με δει εκείνη την ημέρα στο σπίτι που ήμασταν με τον Ντιέγκο στην Αβάνα και αυτός δεν την άφηνε να μπει στο δωμάτιο. Η μητέρα μου χτύπησε την πόρτα και δεν της άνοιγε. Με βίασε» είπε και έσβησε το φωτοστέφανο που περιβάλλει τον εκλιπόντα…

Αγκαλιά σφιχτά πια με τον θρύλο./copyright AP PHOTOS

Γιατί καλό το ποδόσφαιρο και η επαναστατική ζωή και η χαρισματική προσωπικότητα του Μαραντόνα, αλλά ουδείς λησμονεί τα ναρκωτικά, τη βίαιη συμπεριφορά, τον εκρηκτικό – αυτοκαταστροφικό χαρακτήρα και τόσα άλλα που λέρωναν τις ποδοσφαιρικές του ικανότητες.
«Ο χρόνος είναι η τίγρης που με καταβροχθίζει, αλλά εγώ είμαι η τίγρης», είχε γράψει κάποτε ο Αργεντινός συγγραφέας Χόρχε Λουίς Μπόρχες χωρίς να γνωρίζει τότε τον Ντιέγκο Μαραντόνα, τον Ντιέγκο Μαραντόνα που κατασπάραξε η «τίγρης» που είχε μέσα του και τον παρέδωσε, απομεινάρι πια, στην Ιστορία… Να ζήσουμε να τον θυμόμαστε!

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *